Książka Marioli Racław "Zinstrumentalizowane rodzicielstwo" została opatrzona jakże wymownym podtytułem: "Rodziny zastępcze - miedzy usługą a odruchem serca", który znakomicie oddaje charakter, wprawdzie naukowej i napisanej z perspektywy socjologicznej, monografii, jednakże o dużym potencjale społecznego zaangażowania. I trzeba tu wyraźnie podkreślić, że w niczym to nie ujmuje "naukowości" monografii, która zapewne będzie przyjęta z dużym zainteresowaniem zarówno przez badaczy tytułowej problematyki, jak i praktyków reprezentujących obszar szeroko pojętej pracy socjalnej na rzecz rodzin i dzieci. Ten unikalny charakter prezentowanej tu książki oraz wysoki poziom zawartych w niej ustaleń merytorycznych został podkreślony w recenzjach wydawniczych. I tak, dr hab. Beata Szluz, profesor Uniwersytetu Rzeszowskiego, w swojej opinii stwierdza: "Książka Marioli Racław została napisana po długoletnich badaniach i przemyśleniach dotyczących prezentowanej tematyki. Zdobyte doświadczenie pozwoliło na przygotowanie dojrzałego opracowania, będącego wkładem do dyskusji nad problematyką opieki zastępczej. Autorka zaznaczyła, że podejmuje rozważania w perspektywie socjologicznej, jednocześnie uzasadniając odniesienia do polityki społecznej. (.) Zainteresowania Autorki obejmowały przeobrażenia, które miały miejsce po 2000 r., po wprowadzeniu reformy opieki zastępczej (opieka społeczna - oświata - pomoc społeczna - polityka społeczna). Wiele miejsca poświęciła kształtowaniu się nowych rozwiązań w zakresie pomocy społecznej po 2012 r., wynikających z wprowadzonej ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Za cenne należy uznać omówienie złożonego zbioru ról w zakresie opieki zastępczej, ponadto powstanie i specyfikę biurokracji emocjonalnej, jak również ujednolicenie propozycji i rozwiązań w tego rodzaju opiece".