Książka przedstawia mechanizm wykorzystania instytucji międzynarodowych w kształtowaniu stosunków między państwami, a także we wspomaganiu pożądanych procesów zachodzących w tych państwach. Wskazuje na sprzężenie zwrotne między zmianami w państwach a zmianami w instytucjach. W pięciu esejach zawartych w książce uwaga skupiona jest na kilku aspektach stosunków międzynarodowych, w których wykorzystuje się instytucjonalizację stosunków międzynarodowych do przeprowadzenia i upowszechnienia zmian. Te omówione dziedziny nie wyczerpują tematu, ale ilustrują stopniowe wypracowywanie mechanizmu umożliwiającego stosowanie tzw. soft power (miękkiej siły oddziaływania) zamiast hard power (twardej siły oddziaływania). Jest to pokazane na przykładach: wspólnego zarządzania stosunkami międzynarodowymi przez Wspólnoty Europejskie i USA, unijnej koncepcji rozwoju, upowszechnienia się uniwersalnego modelu polityki budżetowej, mechanizmu rozstrzygania sporów WTO oraz roli współpracy państw w pokonywaniu nowych zagrożeń, takich jak cyberterroryzm. Paleta problemów jest szeroka i stanowi jedynie potwierdzenie stawianych tu tez o kooperatywnym etapie stosunków międzynarodowych, w którym sekwencyjność rozwoju oznacza jego stymulowanie przez silniejsze ośrodki w interesie słabszych. Instytucjonalizacja podkreśla zasadniczą różnicę między tymi etapami stosunków międzynarodowych, w których dominującą rolę przypisywano hard power, a tymi, w których zaczyna przeważać soft power. Różnicą tą jest dobrowolność stosowania pewnych rozwiązań, z czym wiąże się zjawisko ograniczania, podzielności, delegowania i gromadzenia suwerenności. [prof. dr hab. Katarzyna Żukrowska]