Zapoczątkowany w ostatniej dekadzie XX w. proces transformacji systemowej w Polsce przekształca zasady i otoczenie funkcjonowania przedsiębiorstw, wpływa na zmianę roli władzy publicznej, warunkuje także kierunki rozwoju społecznego. Jednym z efektów tych zmian jest wyodrębnienie się public relations (PR) w praktyce życia zawodowego, politycznego i społecznego. Pierwsza agencja PR powstała w Polsce w 1990 r. i ten rok można uznać za początek nowoczesnej praktyki PR w Polsce; pierwsze polskie publikacje naukowe, naukowo-dydaktyczne i popularnonaukowe z tego zakresu zaczęły się pojawiać na początku lat dziewięćdziesiątych. Konieczność przyspieszonego rozwoju PR w Polsce jako dyscypliny akademickiej i sfery działalności zawodowej zredukowała do minimum pierwotną sferę powstawania, stopniowego kształtowania się i oddziaływania przestrzeni społecznej. Polscy praktycy i teoretycy PR nie mieli zatem swojego macierzystego miejsca, inicjalnego środowiska. Działali, i do pewnego stopnia działają nadal, w próżni teoretycznej, w której usiłują znaleźć swoje miejsce. Inaczej niż w krajach, gdzie jest ciągłość myśli społecznej, w Polsce istnieje potrzeba bardzo szybkiego budowania na nowo przestrzeni społecznej, definiowania wymiarów społecznej debaty, określania wartości etycznych nowo powstającego środowiska zawodowego. Nic zatem dziwnego, że obserwując ten proces budowania, można odnieść wrażenie, że zarówno praktycy, jak i teoretycy PR chcą dokonać jak najwięcej i jak najszybciej (nie zawsze pamiętając, że jak najszybciej nie oznacza jak najlepiej). Rezultat zaś tego budowania ma często kształt niedoskonały i nie do końca przemyślany. Brak własnej wiedzy o PR, wyrosłej na gruncie nauki polskiej, skutkuje pospiesznym importem wiedzy już istniejącej, w różnym stopniu przystawalnej do polskich realiów życia społecznego.