Syndrom ADHD w ciągu ostatnich kilkunastu lat stał się obiektem zainteresowania na całym świecie, w tym także w Polsce. Przez lata naukowcy i lekarze usiłowali opracować i wyjaśnić przyczyny ADHD, a tym samym odpowiedzieć na szereg pytań związanych z tym syndromem. Coraz więcej na temat ADHD wiedzą psycholodzy, pedagodzy i lekarze, którzy identyfikują objawy i stawiają diagnozę. Jednak niewielu z nich jest w stanie podjąć się takich działań, które ułatwiałyby funkcjonowanie dziecka na wszystkich płaszczyznach jego życia. Objawy prezentowane przez dziecko z ADHD mają swoje plusy i minusy. Wywołują radość, zadowolenie i pomagają w niektórych aspektach życia, ale także ranią, sprawiają ból i powodują różnorodne ograniczenia. Osoby przyzwyczajone do prostego sposobu myślenia mają problemy ze zrozumieniem komplikacji i sprzeczności związanych z ADHD. Często jest tak, że zachowania, które odbiegają od społecznie respektowanej normy budzą lęk i niepokój. Są oceniane w kategoriach negatywnych, bez próby zrozumienia ich istoty. Zdarza się więc, że dzieci z ADHD są postrzegane w społeczeństwie jako złośliwe, agresywne, wybuchowe, nadruchliwe lub źle wychowane. Zdarza się również, że nie są rozumiane i akceptowane z powodu zachowań, które prezentują, a które są od nich niezależne. Zrozumieć świat dziecka z ADHD, to poznać jego osobowość, jego marzenia, zainteresowania oraz problemy od strony praktycznej, jakie wynikają z posiadania tego zespołu. Trudności, które napotyka dziecko z ADHD, są nie tylko konsekwencją, lecz także są wynikiem postaw społecznych, nierespektujących inności. Podjęta przez mnie problematyka jest próbą zrozumienia rzeczywistości doświadczanej przez rodziców dzieci z ADHD. Dla tego też mam nadzieję, że badania, które przeprowadziłam, pozwolą - chociaż w minimalnym stopniu - zrozumieć subiektywne sensy, intencje i interpretacje nadawane przez rodziców zachowaniom dzieci z ADHD. [Autorka]