Polityka społeczna w Polsce po 1989 roku jest treścią tej publikacji. Poszczególne, wybrane jej problemy są przedstawiane w aspekcie statycznym, który obrazuje ich aktualny stan, lub dynamicznym, odzwierciedlającym zachodzące procesy. W zamieszczonych opracowaniach znajdują się refleksje na temat sensu i ogólnej wizji zachodzących zmian. We wszystkich z nich, co wynika z przyjętej koncepcji tematu, akcent został położony na rolę państwa i jego instytucji w kształtowaniu zarówno aktualnego, jak i optymalnego stanu zaspokajania potrzeb społecznych, mieszczących się w obszarach życia społeczno-ekonomicznego, będących przedmiotem prezentowanych tu badań. Autorzy poszczególnych artykułów są pracownikami naukowymi Wydziału Ekonomii Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu. Prezentując swoje naukowe rozważania, wpisują się tym samym w 85. rocznicę powstania Uczelni. Dwa z zamieszczonych artykułów odnoszą się do zasadniczych obszarów ubezpieczeń emerytalnych w Polsce: powszechnego, z dominującą rolą ZUS, i branżowego - rolniczego, opierającego się na Kasie Rolniczych Ubezpieczeń Społecznych (KRUS). Maciej Żukowski, analizując reformowanie systemu emerytalnego zauważa, że proces jego zmian w latach 1989 - 1999 doprowadził do zwiększenia wydatków na emerytury. Stawia przy tym odważną tezę, że stanowiąca reakcję na przewidywane problemy finansów publicznych systemowa reforma emerytalna wprowadzona w 1999 roku, dotychczas nie została ukończona. Odnosi się także do współczesnego problemu narastania długu publicznego związanego ze zmniejszeniem łącznej kwoty składek napływających do Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W tym kontekście proponuje własną odpowiedź na pytanie, czy aktualne zmiany w systemie ubezpieczeń emerytalnych można uznać za jego korektę, czy za demontaż reformy? Ciekawym uzupełnieniem tego wywodu są rozważania ekonomistów rolnictwa, Andrzeja Czyżewkiego i Anny Matuszczak. Bazując na wynikach przeprowadzonych badań dotyczących ustaw budżetowych w ostatnich latach, analizują politykę socjalną w polityce rolnej w Polsce, w postaci wydatków na KRUS. Pozwoliło im to na właściwe uchwycenie makroekonomicznych determinant funkcjonowania KRUS. Ciekawe są też wnioski, jakie prezentują A. Czyżewski i A. Matuszczak dotyczące perspektyw KRUS i dalszej potrzeby reformy systemu ubezpieczeń emerytalnych dla rolników.