Prawo do bezpieczeństwa przysługuje wszystkim bez względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne czy społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne i wszelkie inne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, sprawność/niepełnosprawność, wiek, a także orientację seksualną. W wymiarze podmiotowym bezpieczeństwo stanowi dla człowieka wartość ponadczasową, dzięki której może on przekształcać środowisko, w którym żyje. Kontrolując zagrożenia oraz ich uwarunkowania prowadzące do szkód fizycznych i psychicznych, umożliwiamy jednostce realizowanie aspiracji i zamierzeń tudzież osiąganie satysfakcji. Bezpieczeństwo jest również gwarancją stałego, zrównoważonego rozwoju społecznego i ekonomicznego, stanowi określony zasób i środek pomagający w poprawie jakości życia. Różnorodność działań podejmowanych na rzecz bezpieczeństwa zależy w dużym stopniu od naszej zdolności dostrzegania zagrożeń. Subiektywność interpretacji powoduje, że to, co dla jednych stanowi kluczowe zagrożenie, dla innych ma wartość drugorzędną. Współczesny zasób zagrożeń jest bardzo obszerny. Najczęściej uwzględnia się m.in. zagrożenia naturalne, gospodarcze, polityczne, demograficzne, kulturowe, ideologiczne, techniczne. Jeśli weźmie się pod uwagę charakter zagrożeń, działania na rzecz poprawy bezpieczeństwa mogą przybrać postać defensywną lub ofensywną. W przypadku pierwszych skupiamy się wyłącznie na obronie przed napotykanymi zagrożeniami, w przypadku drugich natomiast podejmujemy czynności służące ich eliminacji.