Postęp cywilizacyjny, pluralizm życia i wymagania stawiane człowiekowi, a także złożoność problemów, z jakimi się styka w swej działalności, implikuje konieczność ciągłego doskonalenia predyspozycji i rozwijania nowych umiejętności, warunkujących optymalne funkcjonowanie w sferze zawodowej, społecznej, osobistej. W obliczu tych wyzwań istotne jest ukierunkowanie człowieka na rozwój i innowacyjność, a także poszukiwanie czynników optymalizujących jego działalność. Psychologowie zwracają uwagę na problemy, wynikające z aktualnych przemian społeczno-ekonomicznych, technologicznych i kulturowych, które będą wpływać na kondycję psychiczną współczesnego człowieka i stawiać go w sytuacji konieczności "mierzenia się z przyszłością". Fakt ten podkreśla wielu autorów, mówiących o "sytuacji zagrożenia egzystencji" (Ratajczak, 1999). Nowy kształt współczesności z jej psychologicznymi konsekwencjami, akcentowany przez wizjonerów: Tofflera (1999), Fromma (1994), stawia przed psychologią nowe wyzwania, potrzebę dokonywania głębokich przekształceń, dotyczących psychologicznej teorii osoby - "psychologii człowieka globalnego" (Sampson, 1990), od którego będzie zależało funkcjonowanie mechanizmów społeczno-gospodarczych (Reykowski, 1999). Będzie to wymagało prac koncepcyjnych, podejmowanych w ramach psychologii, służących projektowaniu oddziaływań skierowanych na "wzmacnianie" i rozwój człowieka, który będzie gotowy do konfrontacji z wyzwaniami i zdolny do sprostania pojawiającym się problemom. Wspieranie kompetencji, które gwarantują odnajdywanie się w nowych sytuacjach: elastyczności i adaptacyjności, nabywania i poszerzania postawy otwarcia na to, co nowe i nieznane, akceptacji konieczności przemian oraz wzbudzanie w sobie motywacji przełamywania oporu przed zmianą, umiejętności ich inicjowania - stanowi kluczowe zadania dla nauk humanistycznych.