Tematem tegorocznej konferencji pt. Budżet dla UE po 2013 r. Implikacje dla Polski, zorganizowanej 23 czerwca 2008 roku przez Katedrę Integracji Europejskiej im. Jeana Monneta, były perspektywy reformy budżetu UE i możliwe tego skutki dla Polski. Problematyka ta została wybrana nieprzypadkowo. Od wielu lat budżet Unii Europejskiej jest przedmiotem krytyki. Zarzuty dotyczą zarówno struktury wydatków z tego budżetu, jak i systemu jego finansowania. Wydatki unijnego budżetu od wielu lat aż w blisko 80% przeznaczane są tylko na dwie dziedziny działań Unii: wspólną politykę rolną wraz z rozwojem obszarów wiejskich oraz politykę spójności (choć zmieniają się proporcje między nimi na korzyść szeroko rozumianej polityki spójności, jak też wewnętrzne priorytety w ramach obu dziedzin). Powszechnie wskazuje się, że taka struktura wydatków jest nie do przyjęcia w następnych latach, przede wszystkim z uwagi na nowe wyzwania, przed którymi Unia stoi i które wymagają wspólnego finansowania na szczeblu ugrupowania (np. zapobieganie i zwalczanie niekorzystnych zmian klimatycznych, sprostanie wielu nowym wyzwaniom globalizacji i nowym, prężnym konkurentom, jak choćby Chin). Od lat krytykowany jest też sposób finansowania budżetu, który jest uznawany za skomplikowany, mało przejrzysty i niezrozumiały dla przeciętnego obywatela. Przedmiotem wielu zarzutów jest w szczególności rabat brytyjski, pochodzący z 1984 roku, i wprowadzone później odstępstwa od ogólnych zasad finansowania tego rabatu, które w efekcie zapewniają ulgi w finansowaniu budżetu UE kilku bogatym państwom, a na państwa mniej zamożne nakładają obowiązek finansowania tych przywilejów.