Nie było zamiarem autora – jak sam twierdzi – tworzenie kolejnej koncepcji wychowania przez plastykę. Niniejsza publikacja jest jedynie poradnikiem dla nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej, w którym autor dzieli się swoim doświadczeniem i wiedzą na temat sposobów realizowania treści kształcenia przedmiotu „edukacja plastyczna” w klasach I–III w zakresie wynikającym z aktualnej podstawy programowej. Prezentowany tekst składa się z dwóch części. W pierwszej autor w sposób syntetyczny omawia wszystkie dyscypliny sztuk plastycznych (rozdz. 1) oraz plastyczne środki wyrazu, czyli język sztuk plastycznych (rozdz. 2), zawsze odnosząc prezentowaną wiedzę do możliwości wykorzystania jej w praktyce szkolnej. Jerzy Tomala jest ciągle aktywnym twórcą malarzem, dzięki czemu czytelnik otrzymuje wiedzę o plastyce z pierwszej ręki, można powiedzieć: wprost z palety. Druga część poświęcona jest zagadnieniom bezpośrednio wiążącym się z praktyką edukacji plastycznej. Zaprezentowana tu „koncepcja metodyczna” oparta jest na pomyśle Ładysławy Bobrowskiej z 1975 roku, który autor nieco zmodyfikował. Mamy więc omówienie dwóch typów lekcji plastyki, na których zadania plastyczne i tematyczne realizowane są odmiennymi metodami pracy: poprzez ekspresję kierowaną i ekspresję swobodną. Autor dość dokładnie omawia poszczególne punkty konspektów do obu typów lekcji: od celów (dydaktycznego i wychowawczego) poczynając, poprzez prezentację kryteriów oceny prac plastycznych na przebiegu zajęć kończąc. Całość edukacji, począwszy od nauczania wczesnoszkolnego, opiera się na zasadach dydaktycznych, które są normami szczegółowymi, obowiązującymi również na zajęciach edukacji plastycznej. Rozdział 6 jest swoistym podsumowaniem poruszanych zagadnień, gdzie przez prezentację trzech przykładowych lekcji plastyki autor wskazuje sposoby realizacji treści merytorycznych w zakresie plastyki oraz możliwości oddziaływań wychowawczych poprzez twórczość plastyczną uczniów.